ZMIANY W PRZEPISACH PODATKOWYCH – maj 2026 r.

1. Nowe schematy obowiązkowe wyłącznie dla sprawozdań finansowych sporządzanych od 1 stycznia 2026 r.

Na stronie internetowej Portalu Rejestrów Sądowych (prs.ms.gov.pl) zamieszczono informację dotyczącą struktur logicznych, w jakich należy przekazywać sprawozdania finansowe do KRS. Jak wskazano:

„(…) Informujemy, iż w Centralnym Repozytorium Wzorów Dokumentów Elektronicznych https://epuap.gov.pl/wps/portal/strefa-urzednika/inne-systemy/crwde opublikowane zostały nowe struktury logiczne sprawozdań finansowych.

Dodatkowo linki do nowych struktur logicznych zostaną opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej https://www.gov.pl/web/kas/struktury-e-sprawozdan. Opublikowane w CRWDE wzory mają zastosowanie do sprawozdań finansowych sporządzanych za lata obrotowe, które rozpoczęły się 1 stycznia 2025 r. albo później (czyli jednostki będą sporządzać sprawozdania zgodnie z nimi w roku 2026). Jednocześnie Ministerstwo Finansów rekomenduje korzystanie z nowych wersji schem w odniesieniu do sprawozdań finansowych za wcześniejsze lata obrotowe. Niemniej jednak czasowo dopuszczamy możliwość stosowania dotychczas opublikowanych struktur.

Podsumowując, schemy powyższe stosujemy od 1 stycznia 2026 roku obligatoryjnie, a do sprawozdań finansowych niezgodnych z MSR sporządzonych przed tą datą (tzw. starych) fakultatywnie, czyli podmioty mogą stosować stare albo nowe schemy.”

2. KSeF – zgłaszanie podejrzanych faktur

W Aplikacji Podatnika KSeF 2.0 udostępniono nową funkcjonalność polegającą na możliwości zgłaszania do administracji skarbowej faktury, w stosunku do której podatnik ma podejrzenie, że jest ona wynikiem oszustwa lub nadużycia (tzw. faktury „scamowej”).

W komunikacie Ministerstwa Finansów dotyczącym tej kwestii (zamieszczonym na stronie internetowej gov.pl) wyjaśniono, że aby zgłosić fakturę w aplikacji, należy:

• zalogować się do Aplikacji Podatnika KSeF 2.0,
• przejść do zakładki „Faktury i Lista faktur”,
• wybrać fakturę i wejść w jej szczegóły,
• skorzystać z opcji „Zgłoszenie nadużycia”,
• wskazać powód zgłoszenia, uzupełnić uzasadnienie oraz potwierdzić oświadczenie,
• zatwierdzić zgłoszenie przyciskiem „Zgłoś”.

UWAGA! Faktur „scamowych” nie należy już zgłaszać poprzez Formularz zgłoszeniowy KSeF.

3. Otrzymywanie faktur zakupu po wprowadzeniu obowiązkowego KSeF – jak wyeliminować ewentualne błędy?

Od 1 lutego 2026 r. obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych objął największych podatników – gdy łączna wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku u tych podatników przekroczyła w 2024 r. kwotę 200 mln zł. Od 1 kwietnia 2026 r. obowiązek wystawiania faktur w KSeF mają pozostali podatnicy. Nie dotyczy to jednak najmniejszych podatników, którzy obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych będą mieli dopiero od 1 stycznia 2027 r. Z ustawy o VAT wynika bowiem, że podatnicy obowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych w okresie od 1 kwietnia do 31 grudnia 2026 r. mogą (i będą mogli) wystawiać faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej, jeżeli łączna wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku u tych podatników udokumentowana tymi fakturami wystawionymi w danym miesiącu będzie mniejsza lub równa 10.000 zł. Wskazani podatnicy będą zobowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych (czyli utracą prawo do wystawiania faktur elektronicznych oraz faktur w postaci papierowej) począwszy od faktury, którą przekroczą limit 10.000 zł. Jeżeli w danym miesiącu faktury nie spełnią wskazanego warunku, podatnik nie będzie mógł ponownie skorzystać z możliwości wystawiania faktur w postaci papierowej lub faktur elektronicznych. Ustawodawca przewidział także pewne wyłączenia z wystawiania faktur ustrukturyzowanych, np. podatnicy nie mają obowiązku wystawiania e-faktur na rzecz konsumentów.

Należy jednak podkreślić, że niezależnie od terminu, w jakim podatnik został/zostanie objęty obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych w KSeF, od 1 lutego br. otrzymuje faktury zakupu w KSeF (jeżeli jego kontrahenci wystawiają e-faktury). W związku z powyższym od 1 lutego 2026 r. nabywcy otrzymują faktury ustrukturyzowane, papierowe, elektroniczne, a także wizualizacje faktur ustrukturyzowanych.

W początkowej fazie wprowadzania obowiązkowego KSeF należy się liczyć z różnego rodzaju nieprawidłowościami związanymi z otrzymywanymi fakturami zakupu.

Dwie faktury do jednej transakcji

W związku z wprowadzeniem obowiązkowego KSeF mogą pojawić się błędy polegające na tym, że do jednej transakcji nabywca otrzyma zarówno fakturę papierową/elektroniczną, jak i ustrukturyzowaną. W jaki sposób dochodzi do podwójnego udokumentowania jednej transakcji? Przykładowo może się zdarzyć, że sprzedawca wprowadza fakturę w KSeF i automatycznie trafia ona do systemu nabywcy. Ponadto pracownik firmy dokonujący tych zakupów otrzymuje od sprzedawcy i dostarcza do firmy papierową wersję faktury (choć powinien otrzymać wizualizację faktury lub potwierdzenie transakcji – w zależności od tego, czy faktura w KSeF ma już nadany numer, czy nie), a ona jest skanowana i wprowadzana ręcznie do systemu. Jeżeli nie zostanie to zauważone, to dojdzie do podwójnego ujęcia faktur, które dotyczą jednej transakcji.

Konsekwencje takiej sytuacji pojawiają się w trzech głównych obszarach, czyli w rozliczeniu podatków, płatnościach i błędnym wyniku finansowym. Mianowicie podwójne ujęcie faktur może spowodować nienależne odliczenie VAT i zawyżenie kosztów uzyskania przychodu. Może to także sprawić, że podatnik zapłaci kontrahentowi dwukrotnie, a odzyskanie tych pieniędzy okaże się czasochłonne. Ponadto takie „podwójne” wydatki mogą zachwiać płynnością finansową firmy i sztucznie zaniżyć jej zysk.

Zarządzanie fakturami jest zatem obecnie sporym wyzwaniem, a ryzyko błędu rośnie wraz z liczbą kanałów, którymi dokumenty trafiają do firmy. Aby wyeliminować ewentualne błędy związane z otrzymywaniem faktur w różnych postaciach, kluczowe jest wdrożenie skutecznych procedur weryfikacyjnych oraz dostosowanie systemów księgowych i pracy poszczególnych działów firmy do nowej rzeczywistości.

Kluczowe działania eliminujące błędy to centralna weryfikacja wszystkich źródeł otrzymywania faktur. Można np. wprowadzić zasadę, że każda faktura (papierowa, przesłana e-mailem, wystawiona w KSeF) trafia do jednego punktu w celu sprawdzenia, czy transakcja nie została podwójnie udokumentowana. Bardzo istotna w obecnym okresie przejściowym jest bowiem kontrola faktur mająca na celu sprawdzenie, czy faktura papierowa lub elektroniczna nie była już zarejestrowana w KSeF lub odwrotnie. Warto wprowadzić rozwiązanie, które pozwoli pracownikom sprawnie ustalić, które dokumenty są oryginalne, a które powielone. Można także wyposażyć system w funkcję blokowania podwójnego wprowadzania faktur dokumentujących jedną transakcję, np. po numerze, kontrahencie, dacie i kwocie (przy fakturze ustrukturyzowanej kluczowy jest numer KSeF). Kolejnym sposobem eliminowania błędów jest ręczne sprawdzanie podwójnego wprowadzenia faktur, choć należy zauważyć, że jest ono bardziej czasochłonne. Ponadto niezależnie od wprowadzonych zasad pozwalających eliminować błędy po otrzymaniu faktur, warto także dokonywać okresowych kontroli w tym zakresie, które pozwolą zidentyfikować ewentualne przeoczone nieprawidłowości.

Zaznaczamy, że ciężko jednoznacznie wskazać, jakie działania pozwolą w konkretnej firmie uniknąć podwójnego ujęcia w systemie faktur dokumentujących tę samą transakcję. Warto jednak mieć to na uwadze i rozważyć, jak im zapobiec.

Otrzymanie faktury przeznaczonej dla innego nabywcy

Wprowadzenie obowiązkowego KSeF, oprócz ryzyka podwójnego ujęcia faktur dokumentujących tę samą transakcję, może powodować inne nieprawidłowości. Może się np. zdarzyć, że podatnik otrzyma fakturę, choć nie dokonał zakupu towaru lub usługi od danego sprzedawcy. Taki błąd jest związany z faktem nieprawidłowego wskazania NIP nabywcy, przez co e-fakturę otrzyma niewłaściwy nabywca. Należy bowiem pamiętać, że faktury ustrukturyzowane trafiają poprzez KSeF do nabywcy wskazanego przez sprzedawcę, według podanego na fakturze NIP nabywcy. Z takimi błędami również należy się liczyć i weryfikować pod tym kątem otrzymywane faktury.

4. Korygowanie faktur ustrukturyzowanych

Jestem czynnym podatnikiem VAT. Od 1 kwietnia 2026 r. wystawiam faktury ustrukturyzowane w KSeF. Obawiam się, że popełnię błędy w tych fakturach i dlatego chciałbym ustalić, ile korekt mogę wystawić do jednej faktury ustrukturyzowanej oraz czy w kolejnej fakturze korygującej muszę podawać numery i daty wystawienia wcześniejszych faktur korygujących. Czy wystawiając kolejną korektę w zakresie podstawy opodatkowania i kwoty VAT powinienem odnosić się do wartości z faktury pierwotnej, czy poprzedniej faktury korygującej?

Ustawodawca nie wprowadził limitu ilości faktur korygujących – dopuszczalne jest wystawianie w KSeF tylu korekt faktur, ile jest niezbędne do prawidłowego udokumentowania transakcji. Nie ma obowiązku wskazywania w kolejnej fakturze korygującej numerów i dat wystawienia wcześniejszych faktur korygujących. Jeżeli kolejne faktury korygujące powodują zmianę podstawy opodatkowania i VAT, to każda z nich powinna odnosić się do wartości wskazanych w poprzedniej fakturze korygującej.

Na temat wystawiania w KSeF kilku faktur korygujących do jednej faktury pierwotnej wypowiedziało się Ministerstwo Finansów (dalej: MF). Odpowiadając na pytanie: „Ile korekt można wystawić do jednej faktury?” (zamieszczone na stronie internetowej gov.pl) MF wyjaśniło:

„Nie ma ograniczenia. Można wystawiać tyle korekt, ile jest konieczne do wystawienia finalnie prawidłowej faktury.”

Z kolei w podręczniku KSeF 2.0 cz. II „Wystawianie i otrzymywanie faktur w KSeF”, MF odniosło się do sytuacji, gdy podatnik wystawi fakturę pierwotną, następnie wystawi do niej fakturę korygującą podstawę opodatkowania i kwotę podatku, a po pewnym czasie wystawi kolejną fakturę korygującą podstawę opodatkowania i kwotę podatku.

MF wyjaśniło, że w przypadku wystawiania kolejnych faktur korygujących do faktury pierwotnej, skutkujących zmianą wartości podstawy opodatkowania i podatku, w sytuacji gdy wcześniejsza korekta już na te wartości wpływała, należy odnosić się zawsze do wartości uwzględniających wcześniej wystawioną fakturę korygującą. W sekcji „DaneFaKorygowanej” należy podawać natomiast dane (m.in. numer, numer KSeF, jeśli faktura pierwotna była wystawiona w KSeF, datę wystawienia) faktury pierwotnej. W fakturze korygującej nie jest konieczne podawanie danych (numerów, dat wystawienia) wcześniej wystawionych faktur korygujących. W podręczniku zobrazowano to w następujący sposób:

„(…) podatnik wystawił fakturę na 1.000 zł netto (pole P_13_1 = 1.000), 230 zł VAT (pole P_14_1 = 230), brutto 1.230 zł (pole P_15 = 1.230),

(…) następnie wystawił fakturę korygującą na -100 zł netto, ponieważ transakcja miała mieć wartość 900 zł netto (pole P_13_1 = -100, pole P_14_1 = -23, pole P_15 = -123),

(…) następnie wystawił kolejną fakturę korygującą na -200 zł netto, ponieważ zorientował się, że faktura nadal zawiera błąd, gdyż transakcja ostatecznie miała mieć wartość 700 zł netto (zapis w fakturze korygującej: pole P_13_1 = -200, pole P_14_1 = -46, pole P_15 = -246).

W drugiej fakturze korygującej podatnik powinien odnieść się więc do kwot uwzględniających wcześniej wystawioną fakturę korygującą. Po pierwszej korekcie faktura opiewała na kwotę 900 zł netto, 207 zł VAT, 1.107 zł brutto. W stosunku do docelowych, poprawnych wartości (700 zł netto, 161 zł VAT, 861 zł brutto) w drugiej fakturze korygującej właściwe było wskazanie więc zapisu: -200 zł netto, -46 zł VAT, -246 zł brutto. (…)”

5. Czy można przekazać nabywcy wizualizację faktury przed jej przesłaniem do KSeF? – interpretacja KIS

Nie w każdej sytuacji podatnik może przekazać nabywcy wizualizację faktury przed przesłaniem jej do KSeF. Zależy to od trybu, w jakim wystawiana jest faktura oraz rodzaju nabywcy.

(interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 kwietnia 2026 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.1219.2025.2.MC)

Stan faktyczny

Spółka z o.o. prowadziła działalność hotelarską i świadczyła usługi związane z zakwaterowaniem oraz inne usługi charakterystyczne dla tej branży (związane z wyżywieniem, a także usługi zabiegów kosmetycznych, fizjoterapeutyczne, organizacji konferencji, usługi w zakresie działalności obiektów sportowych itp.). Spółka świadczyła te usługi zarówno na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (z siedzibą na terenie kraju lub poza jego granicami), jak i podmiotów nieprowadzących działalności (konsumentów). Spółka wystawiała zatem faktury na rzecz polskich/zagranicznych podmiotów prowadzących działalność i na żądanie konsumentów.

Dostosowując swoje wewnętrzne systemy i procesy do obowiązkowego KSeF spółka przewidywała wystawianie faktur ustrukturyzowanych w trybie Online, Offline24 i Offline – Niedostępność Systemu. W trybach tych zakładała zaś brak możliwości wydania gościowi hotelowemu wizualizacji faktury (papierowego wydruku) po jej przesłaniu do KSeF, z uwagi na wcześniejsze wymeldowanie klienta.

Spółka zapytała o możliwość wydania nabywcy wizualizacji faktury ustrukturyzowanej przed nadaniem jej numeru KSeF.

Stanowisko organu podatkowego

Dyrektor KIS podkreślił, że obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF dotyczy zarówno faktur na rzecz przedsiębiorcy polskiego prowadzącego działalność gospodarczą na terenie kraju, jak i przedsiębiorcy zagranicznego nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju. Natomiast faktur na rzecz konsumentów nie trzeba (choć można) wystawiać w KSeF. Przy czym w przypadku przedsiębiorcy zagranicznego i konsumenta fakturę ustrukturyzowaną należy udostępnić nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

Organ podatkowy wyjaśnił ponadto, że faktury ustrukturyzowane przyjmują format XML zgodny ze strukturą logiczną FA(3), natomiast udostępnienie tych faktur poza KSeF wymaga dokonania wizualizacji plików XML w czytelnym dla odbiorcy formacie. O sposobie prezentacji poszczególnych danych w wizualizacji faktury decyduje jej wystawca, ale biorąc pod uwagę fakt, iż faktura w formie zwizualizowanej jest pochodną przesłanego do KSeF pliku XML, należy zadbać o:

• jej spójność w porównaniu do zawartości pliku XML faktury przesłanego do KSeF,
• czytelność dokumentu, poprzez odpowiedni, logiczny układ danych w wizualizacji,
• brak sprzeczności pomiędzy zawartością pliku XML przesłanego do KSeF, przyjętego przez system a treścią wizualizacji.

Ponadto posługiwanie się fakturą ustrukturyzowaną poza KSeF wymaga opatrzenia jej kodem QR (z oznaczeniem numeru KSeF faktury), a w przypadku faktur wystawianych w trybie OFFLINE i nieprzesłanych jeszcze do KSeF, dwoma kodami QR (z napisami „OFFLINE” i „CERTYFIKAT”).

Organ wyjaśnił także, że przed nadaniem fakturze numeru KSEF sprzedawca ma możliwość wydania nabywcy (bez względu na jego status) potwierdzenia transakcji. W interpretacji czytamy:

„(…) Takie rozwiązanie ma charakter biznesowy i jest dobrowolne do stosowania. Wprowadzenie tego rozwiązania jest odpowiedzią na potrzeby rynku, a potwierdzenie transakcji może być wydawane w obu funkcjonujących w KSeF trybach wystawiania faktur: online i offline. Możliwość wydania potwierdzenia transakcji szczególnie przydatna będzie m.in. w przypadku sprzedaży, gdzie klient oczekuje przy kasie/recepcji na dokument potwierdzający transakcję (fakturę) na miejscu. Wydanie potwierdzenia transakcji zabezpieczy interes nabywcy w sytuacjach, gdy wystawiona w trybie online lub offline faktura nie posiada jeszcze numeru KSeF – dzięki zamieszczonym na potwierdzeniu transakcji kodom QR możliwy będzie m.in. dostęp do faktury i weryfikacja jej danych. (…)”

Dyrektor KIS podkreślił, że potwierdzenie transakcji nie jest fakturą w rozumieniu ustawy o VAT. Dokument ten powinien posiadać nazwę „potwierdzenie transakcji” i musi zawierać poniższe elementy:

• podstawowe dane stron transakcji tj.: dane sprzedawcy (Podmiot1) – nazwę, identyfikator podatkowy NIP, adres oraz dane nabywcy (Podmiot2) – nazwę, identyfikator podatkowy NIP/inny identyfikator lub informację o braku identyfikatora, adres,
• numer faktury nadany przez podatnika (wartość z pola P_2),
• kwotę należności ogółem (wartość z pola P_15),
• dwa kody QR/linki (pierwszy zapewnia dostęp do faktury i weryfikację danych z faktury, a drugi pozwala na weryfikację wystawcy faktury; nad pierwszym kodem QR zamieszcza się napis „sprawdź fakturę w KSeF”, a nad drugim kodem QR „zweryfikuj wystawcę faktury”; pod kodami QR/linkami nie zamieszcza się żadnych napisów, np. „OFFLINE” czy „CERTYFIKAT”, niezależnie od trybu, w którym jest wystawiana faktura, której to potwierdzenie transakcji dotyczy).

Biorąc pod uwagę regulacje ustawy o VAT organ podatkowy uznał, że w przypadku faktury wystawionej w trybie Online:

1) jeśli fakturze został już nadany numer KSeF i jednocześnie:

• nabywcą jest podatnik krajowy posiadający NIP (który zgodnie z przepisami otrzymuje fakturę w KSeF) – sprzedawca może dodatkowo wydać nabywcy fakturę poza KSeF, np. wydruk tej faktury lub plik pdf, pamiętając o opatrzeniu tego dokumentu kodem QR (z oznaczeniem w postaci numeru KSeF), lub
• nabywcą jest podmiot wymieniony w art. 106gb ust. 4 ustawy o VAT (podatnik zagraniczny, konsument) – sprzedawca wydaje nabywcy fakturę w postaci z nim uzgodnionej; w przypadku przekazania poza KSeF faktura powinna być opatrzona kodem QR (z oznaczeniem numeru KSeF);

2) jeśli fakturze nie został jeszcze nadany numer KSeF – sprzedawca może wydać nabywcy potwierdzenie transakcji (tj. potwierdzenie, że w KSeF będzie wystawiona faktura); jeżeli faktura dotyczy transakcji na rzecz nabywcy, o którym mowa w art. 106gb ust. 4 ww. ustawy, konieczne będzie wydanie tej faktury nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

Z kolei w przypadku faktury wystawionej w trybie Offline24 oraz Offline – Niedostępność KSeF (dalej: Offline):

1) jeśli fakturze został już nadany numer KSeF – sprzedawca może wydać nabywcy fakturę w postaci zwizualizowanej, np. wydruk tej faktury lub plik PDF drogą elektroniczną, pamiętając o opatrzeniu tego dokumentu kodem QR (z oznaczeniem w postaci numeru KSeF),

2) jeśli fakturze nie został jeszcze nadany numer KSeF i jednocześnie:

• nabywcą jest podmiot wymieniony w art. 106gb ust. 4 ustawy – sprzedawca wydaje nabywcy fakturę w postaci z nim uzgodnionej; w przypadku gdy faktura jest wydawana poza KSeF, powinna zostać opatrzona dwoma kodami QR (z oznaczeniem „OFFLINE” oraz „CERTYFIKAT”), lub
• nabywcą jest podatnik krajowy posiadający NIP – sprzedawca nie wydaje nabywcy faktury w sposób inny niż poprzez KSeF, nabywca otrzymuje fakturę wyłącznie w KSeF; natomiast sprzedawca może wydać nabywcy potwierdzenie transakcji (tj. potwierdzenie wystawienia faktury, która zostanie przekazana nabywcy w KSeF).

Odnosząc się do sytuacji spółki organ uznał, że jeżeli rozpocznie/zainicjuje ona proces wystawiania faktury w trybie Online na rzecz przedsiębiorcy polskiego, przedsiębiorcy zagranicznego albo konsumenta, ale nie dojdzie jeszcze do przydzielenia w KSeF numeru identyfikującego tę fakturę, to nie będzie mogła wydać ww. faktury (jej wizualizacji) poza KSeF (zanim faktura zostanie wysłana do KSeF). Spółka będzie mogła wydać ww. nabywcom potwierdzenie transakcji (tj. potwierdzenie, że w KSeF będzie wystawiona faktura). Tak samo będzie, gdy spółka wystawi fakturę ustrukturyzowaną w trybie Offline na rzecz przedsiębiorcy polskiego – spółka nie będzie mogła wydać faktury w sposób inny niż przy użyciu KSeF i zanim faktura zostanie wysłana do KSEF, spółka będzie mogła przekazać nabywcy potwierdzenie transakcji z dwoma kodami QR (tj. potwierdzenie wystawienia faktury, która zostanie przekazana nabywcy w KSeF). Natomiast w przypadku wystawienia faktury w trybie Offline na rzecz przedsiębiorcy zagranicznego lub konsumenta i uzgodnienia udostępnienia tej faktury w sposób inny niż przy użyciu KSeF, spółka będzie mogła wydać takiemu podmiotowi fakturę (jej wizualizację) poza KSEF zanim faktura zostanie wysłana do KSEF (powinna ona zostać opatrzona dwoma kodami QR, z oznaczeniem „OFFLINE” oraz „CERTYFIKAT”).

6. Faktura i paragon bez NIP nabywcy – czy można skorygować, aby podać NIP nabywcy?

Jestem czynnym podatnikiem VAT. Wystawiłem paragon i fakturę dla konsumenta z tytułu sprzedaży towaru przez internet. Klient twierdzi, że pomylił się wpisując dane w formularzu i chce otrzymać fakturę na firmę (z NIP nabywcy). Czy mogę skorygować pierwotną fakturę „do zera” bez fizycznego zwrotu towaru, aby następnie wystawić fakturę z NIP nabywcy?

W świetle obowiązujących przepisów nie można wystawić faktury korygującej „do zera” bez zwrotu towaru.

Dokumentowanie sprzedaży

Sprzedaż na rzecz konsumentów generalnie dokumentuje się paragonem fiskalnym (z wyjątkami wskazanymi w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących; Dz. U. poz. 1902 ze zm.). Sprzedaży na rzecz konsumentów nie trzeba natomiast, co do zasady, dokumentować fakturą. Taki dokument trzeba wystawić tylko wówczas, gdy konsument tego zażąda w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar, wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty. Nie ma jedynie obowiązku wystawienia faktury – nawet na żądanie konsumenta – w przypadku dostaw/usług wskazanych w art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy o VAT, tj. sprzedaży mediów, najmu itp. Pomimo braku obowiązku dokumentowania fakturą sprzedaży na rzecz konsumentów, istnieje możliwość wystawiania faktur na zasadzie dobrowolności i organy podatkowe tego nie negują. Niezależnie od wystawienia faktury sprzedaż tę należy jednak zaewidencjonować w kasie fiskalnej.

Z kolei dokumentem właściwym w przypadku sprzedaży na rzecz podatnika jest faktura (a na zasadzie dobrowolności dopuszcza się dodatkowo zaewidencjonowanie jej w kasie fiskalnej).

Korekta dokumentów sprzedaży

Z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 czerwca 2025 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. poz. 845) wynika, że w kasie fiskalnej nie ewidencjonuje się zwrotów towarów i uznanych reklamacji towarów i usług. W przypadku zwrotów towarów i uznanych reklamacji towarów czy usług, które skutkują zwrotem całości lub części należności (zapłaty) z tytułu sprzedaży, zwroty te w myśl § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia należy ująć w odrębnej ewidencji zawierającej m.in. datę sprzedaży, nazwę towaru/usługi (pozwalającą na jednoznaczną ich identyfikację i ewentualnie opis towaru/usługi stanowiący rozwinięcie tej nazwy) i termin dokonania zwrotu towaru lub reklamacji towaru/usługi.

Fakturę korygującą wystawia się natomiast, gdy po wystawieniu faktury (patrz: art. 106j ust. 1 ustawy o VAT):

• podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
• dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
• dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty (zaliczki, zadatku itp.),
• stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury.

Zasady wystawiania faktur do paragonów

W przypadku sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, wystawienie dla nabywcy będącego podatnikiem VAT faktury z NIP jest uzależnione od zamieszczenia na paragonie dokumentującym tę sprzedaż NIP nabywcy.

Nieprzestrzeganie powyższego niesie za sobą konsekwencje dla obu stron transakcji, tj. sprzedawcy i nabywcy. Organ podatkowy ustala bowiem dla sprzedawcy towaru/usługi dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 100% kwoty podatku wykazanego na fakturze wystawionej do paragonu niezawierającego NIP nabywcy (podatnika VAT). Sankcja ta ustalana jest także dla nabywcy towaru/usługi (czynnego podatnika VAT) w przypadku ujęcia w ewidencji VAT wystawionej dla niego faktury dotyczącej sprzedaży potwierdzonej paragonem, który nie zawiera jego NIP.

Należy także pamiętać, iż obowiązek wystawiania faktur do paragonów wyłącznie zawierających NIP nabywcy (podatnika VAT) oraz sankcja spowodowana naruszeniem tego obowiązku nie dotyczą podatników świadczących usługi taksówek osobowych, z wyłączeniem wynajmu samochodów osobowych z kierowcą. Ponadto dodatkowe zobowiązanie (zarówno przewidziane dla sprzedawcy, jak i nabywcy) nie jest ustalane w stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe.

Powyższe wynika z art. 106b ust. 5-7 oraz art. 109a ustawy o VAT.

Faktura do paragonu bez NIP nabywcy – czy można ją poprawić?

Organy podatkowe podkreślają, że jeżeli nabywca dokonuje zakupu jako podatnik (a nie jako konsument), to powinien poinformować o tym sprzedawcę w momencie dokonywania transakcji. Nabycie określonego towaru przez konsumenta powoduje brak możliwości późniejszej zmiany charakteru zakupu. Towar lub usługa nabyta na potrzeby osobiste/prywatne nie może bowiem przekształcić się w zakup służący działalności gospodarczej. Podatnik nie może zatem dowolnie zmieniać charakteru zakupu po jego dokonaniu – zmieniać decyzji, czy dokonuje zakupu jako podatnik, czy też jako konsument.

Nabywca dokonujący zakupu jako podatnik VAT powinien zatem przedstawić sprzedawcy swój NIP w taki sposób, aby sprzedaż towarów/usług była właściwie udokumentowana, tj. od razu fakturą lub paragonem z NIP nabywcy pozwalającym na późniejsze prawidłowe wystawienie do tego paragonu faktury zawierającej ten numer. Jeżeli nabywca nie poda NIP do czasu zakończenia rejestracji sprzedaży w kasie rejestrującej, wówczas przyjmuje się, że dokonał zakupu jako konsument. Nabywca może wówczas wystąpić o wystawienie faktury, ale sprzedawca powinien wystawić fakturę bez NIP nabywcy (jak dla konsumenta).

Organy podatkowe uznają ponadto, że jeżeli sprzedawca wystawi dla nabywcy (będącego czynnym podatnikiem VAT) fakturę niezawierającą jego NIP (do paragonu fiskalnego niezawierającego NIP), wówczas nie ma prawa do wystawienia faktury korygującej zawierającej NIP.

Podsumowanie

Odnosząc się do sytuacji opisanej w pytaniu należy podkreślić, że wystawienie faktury „do zera” bez zwrotu towaru nie jest zgodne z obowiązującymi przepisami VAT. Sam fakt, że faktura została wystawiona bez NIP nabywcy nie stanowi podstawy do wystawienia faktury korygującej „do zera” bez uzasadnienia merytorycznego, jakim jest np. zwrot towaru.

Ponadto warto zauważyć, że nabywca ma prawo zwrócić zakupiony towar (jeżeli sprzedawca wyraża na to zgodę), a sprzedawca (podatnik) ma obowiązek udokumentowania tego zwrotu fakturą korygującą (w przypadku podatników) lub zapisem w ewidencji zwrotów (w przypadku konsumentów). Sprzedawca nie ma także wpływu na nabycie tego towaru w późniejszym terminie przez tego samego klienta, ale na potrzeby prowadzonej działalności. Zaznaczamy jednak, że choć przepisy nie zabraniają przyjęcia zwrotu towarów i dokonania ponownej sprzedaży, to w omawianej sytuacji takie działanie może być potraktowane jako obejście przepisów prawa.

7. Prywatny samochód elektryczny pracownika – rozliczenie PIT/CIT w świetle najnowszego stanowiska KIS

Z najnowszych wyjaśnień Dyrektora KIS wynika, że w przypadku rozliczania kosztów/przychodów w związku z wykorzystywaniem do celów firmowych prywatnych samochodów elektrycznych pracownika nie stosuje się limitu kilometrówki.

Prywatny samochód pracownika w podróży służbowej – koszty podatkowe pracodawcy

Zasadniczo wydatki związane z podróżami służbowymi pracowników wykazują związek z przychodami pracodawcy (są z reguły poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania/zabezpieczenia źródła przychodów), nie ma zatem przeszkód, aby wydatki te pracodawca zaliczył do kosztów uzyskania przychodów. Co jednak ważne, gdy pracownik odbywa podróż służbową prywatnym samochodem osobowym, to wydatki związane z używaniem tego pojazdu podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów – co do zasady – w ramach limitu tzw. kilometrówki.

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby podatnika – w celu odbycia podróży służbowej (jazdy zamiejscowe) – w wysokości przekraczającej kwotę ustaloną przy zastosowaniu stawek za jeden kilometr przebiegu pojazdu, tj. tzw. kilometrówkę. Tak wynika z art. 16 ust. 1 pkt 30 lit. a) ustawy o PDOP (i odpowiednio art. 23 ust. 1 pkt 36 lit. a) ustawy o PDOF).

Przebieg pojazdu powinien być udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu, potwierdzonej przez podatnika na koniec każdego miesiąca. Ewidencja ta powinna zawierać co najmniej następujące dane: nazwisko, imię i adres zamieszkania osoby używającej pojazdu, numer rejestracyjny pojazdu i pojemność silnika, kolejny numer wpisu, datę i cel wyjazdu, opis trasy (skąd – dokąd), liczbę faktycznie przejechanych kilometrów, stawkę za jeden kilometr przebiegu, kwotę wynikającą z przemnożenia liczby faktycznie przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu oraz podpis podatnika (pracodawcy) i jego dane. Brak tej ewidencji powoduje, że wydatki z tytułu używania prywatnych samochodów nie stanowią kosztu uzyskania przychodów. Kwestię tę reguluje art. 16 ust. 5 ustawy o PDOP oraz art. 23 ust. 5 i 7 ustawy o PDOF.

Wspomnijmy, że jak wskazują organy podatkowe, do wydatków ujmowanych w kosztach podatkowych w ramach limitu ww. kilometrówki zalicza się m.in. opłaty za przejazd autostradami, czy opłaty za parkowanie, ponoszone w trakcie podróży służbowych odbywanych prywatnymi samochodami pracowników.

Od dłuższego już czasu kwestią budzącą wątpliwości jest to, czy – na potrzeby rozliczenia kosztów podatkowych – limit kilometrówki stosuje się także do wydatków związanych z używaniem w podróży służbowej prywatnych samochodów osobowych będących pojazdami elektrycznymi. Wątpliwości wynikają z tego, że limit ten jest uzależniony od pojemności silnika, a w przypadku pojazdów elektrycznych taki parametr nie istnieje.

Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 19 czerwca 2023 r., nr 0114-KDIP2-2.4010.211.2023.1.IN stwierdził, że ww. wydatki mogą być kosztami podatkowymi do wysokości kilometrówki ustalonej w oparciu o stawkę przewidzianą dla samochodu osobowego o najniższej pojemności skokowej silnika (określoną w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy; Dz. U. nr 27, poz. 271, ze zm.). W ostatnim czasie to stanowisko uległo zmianie, tj.organy podatkowe uznają, że omawiane wydatki podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości, bez ograniczenia limitem kilometrówki.

Tak wynika z interpretacji indywidualnej Szefa KAS z 18 stycznia 2026 r., nr DOP12.8221.45.2025, zmieniającej z urzędu ww. interpretację Dyrektora KIS z 19 czerwca 2023 r.

Uzasadniając swoje stanowisko Szef KAS stwierdził, że ww. rozporządzenie Ministra Infrastruktury reguluje kwestie zwrotu kosztów z tytułu podróży służbowych jedynie w odniesieniu do pojazdów o napędzie spalinowym, uzależniając jego wysokość od pojemności skokowej silnika pojazdu mechanicznego. Odrębne przepisy, do których odwołuje się ustawodawca, w obecnym stanie prawnym nie przewidują limitów dla samochodów innych niż spalinowe.

Podobnie wynika z pisma podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów (MF) z 17 lipca 2025 r., nr DD3.054.33.2025, będącego odpowiedzią na interpelację poselską nr 10568. W piśmie tym wyjaśniono na gruncie PIT i CIT, że:

„(…) zwrot kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych o napędzie elektrycznym nie mieści się w dyspozycji w art. 23 ust. 1 pkt 36 ustawy PIT normującym limit możliwych do zastosowania przez przedsiębiorcę kosztów uzyskania przychodów.

(…) Jednocześnie (…) analogiczne regulacje w zakresie zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby wykonywanej działalności zawiera w art. 16 ust. 1 pkt 30 ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych.

(…) zakres przepisów podatkowych normujących (…) możliwość zastosowania przez przedsiębiorców kosztów podatkowych w istocie zależą od postanowień odrębnych unormowań leżących we właściwości resortu infrastruktury. (…)”

W ww. piśmie przywołano wyjaśnienia przekazane przez Ministra Infrastruktury, z których wynika, że w resorcie infrastruktury prowadzone są prace legislacyjne zmierzające do wprowadzenia regulacji dotyczących zwrotu pracownikom kosztów używania do celów służbowych samochodów o napędzie elektrycznym (lub hybrydowym, napędzanych wodorem, a także zasilanych innymi alternatywnymi źródłami energii). Zaznaczamy, że na dzień oddania tego numeru BI do druku zapowiadane regulacje nie weszły w życie.

Zwrot kosztów przejazdu samochodem elektrycznym a zwolnienie z PIT

• Podróż służbowa

Wątpliwa może być również kwestia dotycząca zastosowania zwolnienia z PIT określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o PDOF, w sytuacji gdy pracodawca dokonuje pracownikowi zwrotu kosztów przejazdu w podróży służbowej prywatnym samochodem osobowym o napędzie elektrycznym. Na podstawie przywołanego przepisu, wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika – do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju.

Mowa tu o rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 2190). Wskazano w nim, że pracodawca, na wniosek pracownika, może wyrazić zgodę na przejazd w podróży krajowej lub zagranicznej m.in. samochodem osobowym niebędącym własnością pracodawcy. W takim przypadku pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż określona w ww. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. Rozporządzenie to – jak już wspomniano – odnosi się wyłącznie do zwrotu kosztów używania samochodów osobowych o napędzie spalinowym (w zależności od pojemności skokowej silnika). Jak należy zatem postąpić, gdy pracodawca zwróci pracownikowi ww. koszty przejazdu samochodem o napędzie elektrycznym?

Organy podatkowe zajmowały w tym zakresie rozbieżne stanowiska. Można było spotkać się z poglądem, że w takim przypadku zwrot kosztów używania samochodu osobowego o napędzie elektrycznym korzysta ze zwolnienia z PIT do limitu kilometrówki, którą należy ustalić w oparciu o stawkę za kilometr przebiegu odpowiednią dla samochodu osobowego o najniższej pojemności skokowej silnika (takie stanowisko zajął Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 16 maja 2023 r., nr 0114-KDWP.4011.9.2023.1.ŁZ).

Z kolei Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 17 lutego 2022 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.1172.2021.1.NM stwierdził, że ww. rozporządzenie nie obejmuje swoim zakresem samochodów osobowych o napędzie elektrycznym, zatem w przypadku zwrotu kosztów przejazdu w podróży służbowej prywatnym samochodem osobowym o napędzie elektrycznym nie ma zastosowania limit kilometrówki. Oznacza to, że zwrot ww. kosztów przejazdu samochodem osobowym o napędzie elektrycznym w całości korzysta ze zwolnienia od podatku (nie jest ograniczony limitem).

Tak samo uznał Szef Krajowej Administracji Skarbowej w interpretacji zmieniającej z dnia 26 października 2023 r., nr DOP3.8222.4.2022.CNRU. Stanowisko to potwierdził również Dyrektor KIS w interpretacjach indywidualnych z 13 maja 2025 r., nr 0115-KDIT2.4011.171.2025.1.ENB, z 12 maja 2025 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.403.2025.1.KF, czy z 9 maja 2025 r., nr 0115-KDIT2.4011.160.2025.1.ENB. Jak czytamy w tych interpretacjach:

„(…) W przypadku gdy na wniosek pracownika wyrazili Państwo zgodę na przejazd w podróży służbowej prywatnym samochodem osobowym o napędzie elektrycznym, otrzymany przez pracownika zwrot kosztów przejazdu w całości korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy PIT (nie jest ograniczony limitem). (…)”

• Jazdy lokalne

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. jest również stosowane w zwolnieniu z PIT dotyczącym jazd lokalnych, uregulowanym w art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o PDOF. Jak wynika z tego przepisu, zwolnieniu od podatku podlega zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów innych ustaw – do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez pracownika.

Zatem również w tym przypadku pojawia się wątpliwość, jak należy postąpić w sytuacji, gdy w jazdach lokalnych pracownik wykorzystuje swój prywatny samochód elektryczny.

Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 13 listopada 2025 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.688.2025.1.SJ wyjaśnił, że:

„(…) odrębne przepisy, do których odwołuje się przepis art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to również rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. (…).

Należy zauważyć, że w obecnym stanie prawnym, w ww. rozporządzeniu brak jest regulacji wprost odnoszących się do pojazdów elektrycznych, czy pojazdów napędzanych wodorem, o których mowa w ustawie z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (…).

Ww. rozporządzenie umożliwia dokonanie takiego zwrotu jedynie w odniesieniu do pojazdów o napędzie spalinowym, uzależniając jego wysokość od pojemności skokowej silnika pojazdu mechanicznego. Natomiast omawiane rozporządzenie – warunkujące zastosowanie zwolnienia podatkowego – nie ma zastosowania do zwrotu pracownikom kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych o napędzie elektrycznym niebędących własnością pracodawcy.

W związku z powyższym obecnie obowiązujące przepisy prawa nie regulują kwestii zwrotu pracownikom kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych o napędzie elektrycznym niebędących własnością pracodawcy. (…)”

Podobnie wynika z pisma Ministerstwa Finansów z 17 lipca 2025 r., nr DD3.054.33.2025, stanowiącego odpowiedź na interpelację poselską nr 10568.

Należy pamiętać, że ww. zwolnienie z PIT adresowane jest do wąskiej grupy osób, o których mowa w: ustawie o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej „Poczta Polska”, ustawie o lasach, ustawie o pomocy społecznej i ustawie o kuratorach sądowych.

8. Dokumentowanie sprzedaży w KSeF przez podatników zwolnionych z VAT – odpowiedź Min. Fin. na pytanie naszego Wydawnictwa

Od 1 lutego 2026 r. obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych mają najwięksi podatnicy (gdy łączna wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku u tych podatników przekroczyła w 2024 r. kwotę 200 mln zł). Od 1 kwietnia 2026 r. obowiązek wystawiania faktur w KSeF objął pozostałych podatników. Nie dotyczy to jednak najmniejszych podatników, którzy obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych będą mieli dopiero od 1 stycznia 2027 r. Zgodnie bowiem z ustawą o VAT, podatnicy obowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych w okresie od 1 kwietnia do 31 grudnia 2026 r. mogą (będą mogli) wystawiać faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej, jeżeli łączna wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku u tych podatników udokumentowana tymi fakturami wystawionymi w danym miesiącu będzie mniejsza lub równa 10.000 zł. Wskazani podatnicy będą zobowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych (tj. utracą prawo do wystawiania faktur elektronicznych oraz faktur w postaci papierowej) począwszy od faktury, którą przekroczą ww. limit 10.000 zł. Jeżeli w danym miesiącu faktury nie spełnią wskazanego wyżej warunku, podatnik nie będzie mógł ponownie skorzystać z możliwości wystawiania faktur w postaci papierowej lub faktur elektronicznych.

W związku z wejściem obowiązkowego KSeF pojawiały się wątpliwości dotyczące dokumentowania sprzedaży przez podatników korzystających z podmiotowego lub przedmiotowego zwolnienia z VAT, np. sugerowano możliwość wystawiania rachunków (zamiast faktur), aby uniknąć obowiązku wystawiania ich w KSeF.

Wystąpiliśmy do Ministerstwa Finansów (dalej: MF) o wyjaśnienie, czy po wejściu w życie obowiązkowego KSeF podatnicy zwolnieni podmiotowo/przedmiotowo z VAT dostawę towaru/świadczone usługi mogą dokumentować rachunkiem, czy też muszą fakturą (wskazując, że Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 27 października 2025 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.657.2025.2.MR, dostrzegł możliwość wystawiania rachunków przez podatników zwolnionych z VAT). Jednocześnie poprosiliśmy o odniesienie się MF do dokumentowania przez podatników zwolnionych z VAT usług najmu nieruchomości. Zapytaliśmy mianowicie, czy na podstawie art. 106b ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT wyłączenie obowiązku wystawiania na żądanie nabywcy faktur dokumentujących czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy (m.in. usług najmu), odnosi się także do usług świadczonych na rzecz innego podatnika.

W dniu 27 marca 2026 r. MF udzieliło następującej odpowiedzi:

„(…) Podatnik zwolniony nie jest uprawniony do dokumentowania sprzedaży rachunkiem w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Brak obowiązku wystawienia faktury, pomimo zgłoszonego żądania, o którym mowa w art. 106b ust. 3 pkt 1 ustawy, nie dotyczy świadczenia usług najmu dokonywanych na rzecz innych podatników. Jeżeli więc podatnik zwolniony będzie wystawiał fakturę za najem, w związku ze zgłoszeniem żądania nabywcy lub dobrowolnie, to z uwagi na to, że kontrahentem jest inny podatnik, powinien wystawić ją w KSeF.

Interpretacja indywidualna z 27 października 2025 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.657.2025.2.MR, została zmieniona z urzędu przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w dniu 5 marca 2026 r.

Dodatkowo informujemy, że prawidłowe treści dotyczące rozróżnienia kwestii faktury i rachunku wystawianego na podstawie Ordynacji podatkowej zawiera Podręcznik KSeF 2.0 część II – wystawianie i otrzymywanie faktur w KSeF (…).”

9. Od 1 maja 2026 r. u pracodawcy prywatnego obowiązują nowe zasady ustalania stażu pracy

Od 1 maja 2026 r. pracodawcy niebędący jednostką sektora finansów publicznych są zobowiązani stosować art. 302¹ K.p. (który u pracodawców posiadających status wspomnianej jednostki obowiązuje od 1 stycznia 2026 r.). Na mocy art. 302¹ K.p., do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze, należy wliczać okresy wskazane w ww. przepisie, m.in. okresy pracy na podstawie umowy zlecenia czy o świadczenia usług oraz okresy prowadzenia przez osobę fizyczną pozarolniczej działalności gospodarczej.

Przy czym nowe okresy mogą być uwzględnione w stażu zakładowym (od którego zależy m.in. długość wypowiedzenia umowy o pracę), pod warunkiem że w okresie, który ma być zaliczony, praca była świadczona na rzecz pracodawcy, u którego podjęto zatrudnienie etatowe i który ma dokonać zaliczenia danego okresu.

Jak wynika z art. 7 i 8 ustawy z dnia 26 września 2025 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1423), która wprowadziła art. 302¹ do Kodeksu pracy, nowych okresów nie bierze się pod uwagę przy ustalaniu okresu zatrudnienia:

• wymaganego od kandydatów na określone stanowiska w naborach na wolne stanowiska wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ww. ustawy u danego pracodawcy,
• od którego zależy długość wypowiedzenia umowy o pracę trwającego w dniu wejścia w życie ww. ustawy u danego pracodawcy.

Generalnie nowe okresy zaliczane do stażu pracy są potwierdzane przez zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wydawane na wniosek zainteresowanego pracownika.

10. Nowe druki ubezpieczeniowe w ZUS

W Dzienniku Ustaw z 15 kwietnia 2026 r., pod poz. 518, ogłoszono rozporządzenie MRPiPS z dnia 9 kwietnia 2026 r. w sprawie określenia wzorów zgłoszeń do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, imiennych raportów miesięcznych i imiennych raportów miesięcznych korygujących, … . Akt ten zastąpił rozporządzenie w tej samej sprawie z dnia 20 grudnia 2020 r. (Dz. U. z 2025 r. poz. 1036 ze zm.).

Nowe rozporządzenie z dniem:

• 30 kwietnia 2026 r. – wprowadza zmiany porządkujące dla dokumentów określonych w załącznikach do tego rozporządzenia,
• 1 maja 2026 r. – wprowadza nowe wzory druków ZUS RCA – imienny raport miesięczny o należnych składkach i wypłaconych świadczeniach (załącznik nr 12 do ww. rozporządzenia) i ZUS DRA – deklaracja rozliczeniowa (załącznik nr 16 do ww. rozporządzenia).

Znowelizowane druki ZUS RCA i ZUS DRA zawierają zmiany wynikające z przepisów wprowadzonych ustawą z dnia 6 grudnia 2024 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. poz. 1915) w zakresie m.in. likwidacji obowiązku opłacenia składki zdrowotnej przez przedsiębiorców od zbycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W nowych drukach zawarto następujące modyfikacje, tj.:

1) w ZUS RCA:

a) w bloku III.B. „Zestawienie należnych składek na ubezpieczenia społeczne”, zmieniono przypis nr 2 i nadano mu brzmienie: „Pole wypełniasz tylko, gdy korzystasz ze zwolnienia z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenie chorobowe na mocy art. 17a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (…).”(wakacje składkowe),

b) w bloku III. F. „Roczne rozliczenie składki na ubezpieczenie zdrowotne” dodano:

• nowe pola nr 6 i 15 w brzmieniu: „Przy ustalaniu rocznej podstawy wymiaru składki zostały uwzględnione przychody i koszty uzyskania tych przychodów związane z odpłatnym zbyciem składników majątku (środki trwałe i wartości niematerialne i prawne)” oraz
• przypis nr 11 w brzmieniu: „Pole wypełnij jeśli kwota dochodu z działalności gospodarczej (pole 05, 14) została ustalona z uwzględnieniem przychodów i kosztów uzyskania tych przychodów, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 i 19 oraz w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.”,

2) w ZUS DRA:

a) w bloku IV. „Zestawienie należnych składek na ubezpieczenia społeczne oraz źródeł finansowania” zmieniono przypis nr 3 i nadano mu brzmienie: „Pole wypełniasz tylko, gdy korzystasz ze zwolnienia z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenie chorobowe na mocy art. 17a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.” (wakacje składkowe),

b) w bloku XII. „Roczne rozliczenie składki na ubezpieczenie zdrowotne” dodano:

• nowe pola nr 6 i 15 w brzmieniu: „Przy ustalaniu rocznej podstawy wymiaru składki zostały uwzględnione przychody i koszty uzyskania tych przychodów związane z odpłatnym zbyciem składników majątku (środki trwałe i wartości niematerialne i prawne)” oraz – przypis nr 14 w brzmieniu: „Pole wypełnij jeśli kwota dochodu z działalności gospodarczej (pole 05, 14) została ustalona z uwzględnieniem przychodów i kosztów uzyskania tych przychodów, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 i 19 oraz w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (…).”

Nowe formularze ZUS RCA i ZUS DRA obowiązują począwszy od rozliczeń dokonywanych za miesiąc kwiecień 2026 r., które należy przekazać do ZUS w maju 2026 r.

11. Nowe przesłanki wydłużające bieg terminu przedawniania podatków i inne zmiany w Ordynacji podatkowej

Efektem zmian w ustawie o Państwowej Inspekcji Pracy (wynikających z ustawy z dnia 11 marca 2026 r., Dz. U. poz. 473) jest nowelizacja Ordynacji podatkowej w zakresie przedawnienia zobowiązań podatkowych. Nowe regulacje Ordynacji podatkowej wejdą w życie z dniem 8 lipca 2026 r.

Katalog przesłanek powodujących wydłużenie biegu terminu przedawniania podatków powiększy się o dwie pozycje. Będą one związane ze skierowaniem do sądu spraw z zakresu działania organów Państwowej Inspekcji Pracy (PIP). Po pierwsze, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpocznie się, a rozpoczęty ulegnie zawieszeniu, z dniem przekazania do sądu powszechnego odwołania od decyzji w sprawie stwierdzenia istnienia stosunku pracy, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 7a ustawy o PIP (w brzmieniu obowiązującym od 8 lipca 2026 r.). Po drugie, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpocznie się, a rozpoczęty ulegnie zawieszeniu, z dniem skierowania przez okręgowego inspektora pracy do sądu pracy powództwa o ustalenie istnienia lub treści stosunku pracy, o którym mowa w art. 33a ust. 3 ustawy o PIP (w brzmieniu obowiązującym od 8 lipca 2026 r.). Bieg terminu przedawnienia rozpocznie się, a po zawieszeniu będzie biegł dalej, od dnia następującego odpowiednio – po dniu uprawomocnienia się orzeczenia sądu w sprawie decyzji stwierdzającej istnienie stosunku pracy po dniu uprawomocnienia się orzeczenia sądu wydanego w wyniku skierowania powództwa o ustalenie istnienia lub treści stosunku pracy.

Okręgowy inspektor pracy będzie miał obowiązek informować właściwe organy podatkowe o wspomnianych zdarzeniach mających wpływ na bieg terminu przedawniania zobowiązania podatkowego – przekazaniu do sądu powszechnego odwołania od ww. decyzji oraz uprawomocnieniu się orzeczenia sądu w sprawie tej decyzji lub wniesieniu ww. powództwa oraz uprawomocnieniu się orzeczenia sądu wydanego w wyniku wniesienia tego powództwa (art. 19 ust. 1a ustawy o PIP w brzmieniu obowiązującym od 8 lipca 2026 r.). Organ podatkowy właściwy w sprawie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych będzie z kolei zobligowany do zawiadomienia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu w opisanych przypadkach biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (najpóźniej z upływem 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania) oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia (art. 70ca Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 8 lipca 2026 r.).

Ostateczna decyzja w sprawie stwierdzenia istnienia stosunku pracy albo prawomocne orzeczenie sądu powszechnego w sprawie, w której została wydana taka decyzja, oraz prawomocne orzeczenie sądu powszechnego zapadłe w wyniku skierowania przez okręgowego inspektora pracy powództwa o ustalenie istnienia lub treści stosunku pracy będzie dla organów podatkowych rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego. Bez rozstrzygnięcia tego zagadnienia wstępnego nie będzie możliwe wydanie decyzji podatkowej w sprawie podatnika (płatnika), którego dotyczy zagadnienie wstępne. Organ podatkowy musi natomiast zawiesić postępowanie podatkowe, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd, a podejmuje je w dniu powzięcia wiadomości o uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie sądowe.

Nowelizacja Ordynacji podatkowej przewiduje ponadto, że Szef KAS udostępni, w drodze teletransmisji, z Centralnego Rejestru Danych Podatkowych dane i informacje objęte tajemnicą skarbową, wynikające ze złożonych przez podatników i płatników deklaracji oraz informacji podatkowych: ZUS – w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w art. 68 ust. 1 pkt 1 i 6, art. 68ac (w brzmieniu obowiązującym od 8 lipca 2026 r.) i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, oraz PIP – w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 3, 4, 14, 14aa i 15b ustawy o PIP. W uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej podkreślono, że przyjęte regulacje w sposób znaczący ograniczają zakres możliwych do udostępniania danych w celu realizacji ustawowych zadań przez ZUS i PIP, wyłączając z nich m.in. dane objęte Systemem Teleinformatycznym Izby Rozliczeniowej oraz JPK. Szczegółowy zakres danych oraz sposób ich udostępniania będą określać porozumienia zawarte między Szefem KAS a ZUS oraz PIP. Porozumienia te będą miały charakter wyłącznie techniczny, a celem ich zawarcia ma być umożliwienie opracowania założeń pod mające powstać rozwiązania informatyczne, które pozwolą na automatyzację procesu udostępniania danych.

12. Planowane zmiany w VAT w eksporcie i imporcie towarów

Na stronie internetowej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (gov.pl) zamieszczono komunikat dotyczący planowanych zmian w VAT (numer projektu: UDER112), które mają na celu uelastycznienie obowiązków związanych z dokumentowaniem eksportu towarów na potrzeby stosowania stawki 0% VAT (i w konsekwencji zminimalizowanie sporów pomiędzy podatnikami a organami podatkowymi) poprzez:

• zmianę definicji eksportu towarów, tj. wykreślenie w art. 2 pkt 8 ustawy o VAT warunku posiadania dokumentu wywozu towarów poza terytorium UE potwierdzonego przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych,
• wskazanie alternatywnych dowodów, które mają potwierdzać jednoznacznie wywóz towarów poza terytorium UE (będą to np. dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika/spedytora, dokumenty z systemu elektronicznego operatora pocztowego czy odpowiednie dokumenty wydane przez administracje celne krajów spoza UE – istotnym jest, aby z tych dokumentów jednoznacznie wynikało, że towary opuściły terytorium UE),
• wprowadzenie dodatkowego warunku stosowania stawki 0% do zaliczek otrzymanych w związku z eksportem towarów (w celu zmniejszenia ewentualnego ryzyka wystąpienia nieprawidłowości w związku z dopuszczeniem innych dowodów potwierdzających wywóz towarów poza UE niż dokumenty, w których potwierdzenia wywozu dokonał właściwy organ celny) – warunkiem tym będzie wymóg zarejestrowania eksportera jako podatnika VAT czynnego od co najmniej 12 miesięcy.

Ponadto planuje się zmiany w zakresie składania deklaracji importowej (art. 33b ustawy o VAT). Obecnie podatnicy dokonujący importu towarów, stosujący odprawę scentralizowaną, o której mowa w art. 179 Unijnego Kodeksu Celnego (w której realizację zaangażowane są administracje celne z co najmniej dwóch państw członkowskich) składają deklarację importową w postaci papierowej. Planuje się natomiast wprowadzenie obowiązku składania deklaracji importowej za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Planuje się także modyfikację przepisów odnoszących się do szczególnej procedury deklarowania i zapłaty podatku z tytułu importu towarów (tzw. procedury USZ) w związku z nowymi rozwiązaniami celnymi (obowiązującymi od 1 lipca 2026 r.) dotyczącymi zniesienia zwolnienia z cła towarów o niskiej wartości poniżej 150 euro. Zmiany w tym zakresie będą dotyczyły:

• deklaracji podatkowej dotyczącej rozliczenia VAT pobranego w procedurze USZ – w tym zakresie zostaną wskazane elementy takiej deklaracji, która będzie składana za pomocą środków komunikacji elektronicznej oraz określony zostanie organ, do którego będzie składana deklaracja,
• ewidencji prowadzonej przez podatników korzystających z procedury USZ – w tym dostosowanie elementów tej ewidencji do wprowadzanych nowych rozwiązań w przepisach celnych.

W komunikacie wyjaśniono w tym zakresie, że:

„(…) W związku ze zmianami wprowadzonymi przepisami rozporządzenia rady (UE) 2026/382 z dnia 11 lutego 2026 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 1186/2009 w odniesieniu do zniesienia zwolnienia z należności celnych ze względu na niewielką wartość przesyłki, od 1 lipca 2026 r. zmianie ulegną krajowe przepisy celne w zakresie zgłoszeń celnych. Szczególna procedura dotycząca deklarowania i zapłaty podatku z tytułu importu towarów (USZ) jest ściśle powiązana z krajowymi przepisami celnymi, tj. § 14 ust. 3-5 rozporządzenia w sprawie zgłoszeń celnych oraz § 5 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie zgłoszeń celnych w obrocie pocztowym, które zostaną uchylone w związku z planowaną zmianą sposobu dokonywania zgłoszeń celnych dla importowanych towarów w przesyłkach o wartości do 150 euro.

Oznacza to konieczność dostosowania przepisów ustawy o VAT w zakresie ww. procedury USZ. Brak tych zmian oznaczałby konieczność rozliczania importowanych towarów w przesyłkach o niewielkiej wartości na zasadach ogólnych, co niewątpliwie skomplikowałoby rozliczenie VATu od tych przesyłek dla podmiotów obecnie korzystających z USZ. (…)”

Planowany termin przyjęcia projektu przez RM to II kwartał 2026 r.

13. Zwrot VAT instytucjom/osobom zagranicznym – zmiany związane z KSeF

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie miejsca świadczenia usług oraz zwrotu kwoty podatku naliczonego jednostce dokonującej nabycia (importu) towarów lub usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 1328), zwrot podatku przysługuje:

1) instytucjom lub organom Unii Europejskiej, posiadającym siedzibę lub przedstawicielstwo na terytorium kraju, z tytułu nabycia towarów i usług do celów służbowych tych instytucji i organów,

2) członkom personelu Agencji Frontex, zatrudnionym na okres roku lub dłużej, z tytułu nabycia na terytorium kraju, przeznaczonych do ich użytku osobistego w Polsce:

• towarów, o których mowa w art. 12 ust. 4 Umowy w sprawie siedziby Frontex, przez okres nie dłuższy niż 12 następujących po sobie miesięcy w okresie dwóch lat od dnia podjęcia zatrudnienia w Agencji, w ilościach niehandlowych, w czasie podjęcia pierwszego zatrudnienia w Agencji,
• pojazdu silnikowego, raz na 3 lata, w okresie zatrudnienia w Agencji,

3) Komisji Europejskiej, agencji lub organowi, które zostały utworzone przez Unię Europejską z tytułu nabycia towarów lub usług w ramach wykonywania zadań powierzonych na mocy prawa Unii Europejskiej w celu reagowania na pandemię COVID-19,

4) organizacjom międzynarodowym i organizacjom pożytku publicznego z tytułu nabycia towarów z przeznaczeniem na cele prowadzonej działalności humanitarnej, charytatywnej lub edukacyjnej – pod warunkiem że towary te zostały wywiezione poza terytorium Unii Europejskiej w ramach prowadzonej poza tym terytorium działalności humanitarnej, charytatywnej lub edukacyjnej.

Dotychczas jednym z warunków formalnych uzyskania zwrotu podatku VAT od zakupów dokonywanych przez ww. podmioty i osoby, było dołączenie do wniosku o zwrot faktur dokumentujących te zakupy, uwierzytelnionych kserokopii tych faktur lub – w przypadku faktur elektronicznych – przesłanie lub udostępnienie ich w formie elektronicznej w dniu złożenia wniosku.

Regulacje te zostały zmienione w związku z wprowadzeniem obligatoryjnego e-fakturowania przy użyciu KSeF (patrz: rozporządzenie Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 22 kwietnia 2026 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie miejsca świadczenia usług oraz zwrotu kwoty podatku naliczonego jednostce dokonującej nabycia (importu) towarów lub usług; Dz. U. z 24 kwietnia 2026 r. poz. 561). Uznano bowiem, że nie jest zasadne utrzymanie ogólnego obowiązku dołączania faktur do składanego wniosku o zwrot VAT. Zatem jeśli wnioskodawca dysponuje fakturami posiadającymi numery identyfikujące je w KSeF, nie ma on obowiązku dołączania do wniosku o zwrot VAT takich faktur, otrzymanych w wersji papierowej lub ich kserokopii, ani przesyłania faktur elektronicznych naczelnikowi urzędu skarbowego – o ile poda w tym wniosku numery KSeF. Taki obowiązek dotyczy natomiast wszystkich faktur, których numery identyfikujące je w KSeF nie zostaną podane we wniosku.

Uregulowana została również kwestia zwrócenia przez naczelnika urzędu skarbowego (po dokonanym zwrocie) faktur dołączonych do wniosku – obowiązek ten został ograniczony wyłącznie do faktur w postaci papierowej (jeżeli takie faktury dołączono do wniosku o zwrot).

Rozporządzenie nowelizujące weszło w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, tj. 25 kwietnia 2026 r. Z przepisów przejściowych wynika jednak, że do wniosków w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług składanych za okresy przypadające:

• przed dniem 1 stycznia 2026 r. stosuje się przepisy dotychczasowe,
• od dnia 1 stycznia 2026 r., złożonych przed 25 kwietnia 2026 r., stosuje się przepisy dotychczasowe,
• od dnia 1 stycznia 2026 r., składanych od 25 kwietnia 2026 r., stosuje się przepisy znowelizowane.

14. Amortyzacja środków trwałych otrzymanych w formie darowizny po zmianie przepisów dokonanej w 2018 r.

Czy zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 listopada 2024 r., w przypadku nabycia środka trwałego w drodze darowizny od darczyńcy, który taki środek trwały amortyzował, można kontynuować amortyzację niezależnie od faktu skorzystania ze zwolnienia z podatku od darowizny?

Podatnik, który otrzymuje w darowiźnie środek trwały, amortyzowany wcześniej przez darczyńcę, ma prawo do kontynuacji amortyzacji uwzględniając dotychczasową wartość początkową, wysokość dokonanych odpisów oraz metodę amortyzacji. Tak jest pomimo skorzystania ze zwolnienia z podatku od darowizny.

W odniesieniu do środków trwałych otrzymanych w darowiźnie korzystającej ze zwolnienia od podatku od darowizn, obowiązują reguły wynikające z ustawy o PDOF po zmianach wprowadzonych w tym zakresie w 2018 r.

Przypomnijmy bowiem, że w 2018 r. art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a) ustawy o PDOF był zmieniany dwukrotnie. Pierwsza zmiana wprowadzona ustawą nowelizującą z dnia 27 października 2017 r. (Dz. U. poz. 2175 ze zm.) spowodowała, że odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nabytych w drodze spadku lub darowizny (jeżeli nabycie to korzystało ze zwolnienia od podatku od spadków i darowizn) zostały wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. Zmieniony przepis miał mieć zastosowanie zarówno do składników majątku nabytych po 1 stycznia 2018 r., jak i przed tą datą.

W następstwie szerokiej krytyki wprowadzonych rozwiązań przedmiotowy przepis został ponownie znowelizowany w trakcie pierwszego roku jego obowiązywaniu, w wyniku czego, w odniesieniu do składników majątku otrzymanych w drodze dziedziczenia przywrócono zasady obowiązujące przed 1 stycznia 2018 r., czyli uprawniające do naliczania amortyzacji na ogólnych zasadach, tj. ustalając wartość początkową generalnie w oparciu o wartość rynkową. Natomiast do składników majątku otrzymanych w drodze darowizny począwszy od stycznia 2018 r. (jeżeli darowizna taka korzystała ze zwolnienia z podatku od spadków i darowizn, a darczyńca dokonywał odpisów amortyzacyjnych) wprowadzono zasadę kontynuacji amortyzacji zapisaną w nowo dodanym art. 23 ust. 9 ustawy o PDOF.

Takie brzmienie przepisu – obowiązujące do chwili obecnej – oznacza prawo do amortyzacji otrzymanego w darowiźnie środka trwałego, o ile był on przez darczyńcę amortyzowany, a darowizna korzystała ze zwolnienia. Obdarowany musi jednak przyjąć pełną kontynuację amortyzacji, tj. zachować dotychczasową ustaloną przez darczyńcę:

1) wartość początkową,

2) kwotę dokonanych odpisów amortyzacyjnych,

3) oraz metodę amortyzacji.

Jeżeli jednak darowany środek trwały objęty zwolnieniem z podatku od darowizny nie był amortyzowany przez darczyńcę, prawo do zaliczenia amortyzacji do kosztów podatkowych obdarowanemu nie przysługuje.

Zatem w odniesieniu do środków trwałych otrzymanych od początku 2018 r. jednoznaczne reguły ich amortyzacji bezpośrednio określają ww. przepisy. Nie ma do nich zastosowania wymienione w pytaniu orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 21 listopada 2024 r., sygn. akt P 11/24 (notabene wciąż nieopublikowane w Dzienniku Ustaw). Orzeczenie to dotyczy natomiast środków trwałych otrzymanych w darowiźnie przed 1 stycznia 2018 r., w odniesieniu do których do dnia wejścia w życie zmian (tj. do dnia 1 stycznia 2018 r.) nie zakończono dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Zaznaczmy, że zdaniem Ministerstwa Finansów (dalej: MF) zmiany wprowadzone w 2018 r. nie miały zastosowania do środków trwałych otrzymanych w darowiźnie i przyjętych do używania przed 1 stycznia 2018 r. W informacji przekazanej naszemu Wydawnictwu w dniu 24 lipca 2018 r. br. MF wyjaśniło bowiem:

„(…) Z uwagi na konstytucyjną zasadę ochrony praw nabytych, nowe rozwiązania nie znajdują zastosowania do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przyjętych do używania przed dniem 1 stycznia 2018 r. Składniki majątku przyjęte do używania przed tą datą podlegają amortyzacji na dotychczasowych zasadach, tj. obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2018 r.(podkreśl. red.).”

Ponieważ jednak w interpretacjach indywidualnych stanowisko Dyrektora KIS nie było jednolite, jedna z takich spraw dotycząca przedmiotowej kwestii trafiła do WSA w Poznaniu, a ten zwrócił się do TK z pytaniem o zgodność regulacji z zasadą ochrony interesów w toku wynikającą z art. 2 Konstytucji RP.

Zgodnie z orzeczeniem TK: „(…) Art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (…) w związku z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (…) w zakresie, w jakim pozbawia możliwości uznania za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nabytych nieodpłatnie w drodze darowizny, zwolnionej od podatku od spadków i darowizn, których amortyzację rozpoczęto i nie zakończono przed 1 stycznia 2018 r., jest niezgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą ochrony interesów w toku. (…)” (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt P 11/24)

Ww. orzeczenie TK, choć jak już wskazano, nie zostało dotychczas opublikowane, potwierdza stanowisko wyrażone przez MF.

Można zatem przyjąć, że podatnik, który rozpoczął amortyzację otrzymanych w drodze darowizny środków trwałych przed 1 stycznia 2018 r. (a darowizna ta korzystała ze zwolnienia od podatku od spadków i darowizn), może w kolejnych latach podatkowych kontynuować amortyzację przedmiotowych środków trwałych, zaliczając naliczone odpisy amortyzacyjne w całości do kosztów uzyskania przychodów.

15. Min. Fin. nie planuje podwyższenia progu skali podatkowej

Ministerstwo Finansów (MF) nie prowadzi prac mających na celu aktualizację wysokości progu podatkowego skali podatkowej. Tak wynika z odpowiedzi z 12 marca 2026 r. podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów na interpelację poselską nr 15526.

W ww. interpelacji poruszono kwestię dewaluacji progu podatkowego (wynoszącego 120.000 zł), która nastąpiła w ciągu ostatnich kilku lat. Wskazano, że coraz większa liczba przedstawicieli tzw. klasy średniej płaci podatek dochodowy według najwyższej stawki skali podatkowej, tj. 32%. Zapytano więc, czy planowana jest aktualizacja wysokości progu podatkowego poprzez jego podwyższenie od 2027 r., a także, czy MF popiera wprowadzenie mechanizmu corocznej waloryzacji wysokości progu podatkowego wskutek jego powiązania z określoną wielokrotnością wysokości wynagrodzenia minimalnego lub przeciętnego.

MF odpowiedziało, że nie prowadzi prac mających na celu realizację ww. postulatu ani nie planuje ich zainicjowania w najbliższej przyszłości. Jak czytamy w odpowiedzi na ww. interpelację:

„(…) Z danych statystycznych Ministerstwa Finansów wynika, że na przestrzeni ostatnich 16 lat (2009-2024) wzrosła liczba podatników, którzy płacą podatek według stawki 32%, jednakże wzrost ten nie jest znaczny. Wynosi bowiem około 6 punków procentowych (wzrost z 1,59% do 7,6% podatników), co średniorocznie daje 0,4 punktu procentowego.

Dane z zeznań podatkowych nie potwierdzają zatem, jakoby dynamiczny wzrost minimalnego wynagrodzenia, który miał miejsce od 2020 r., spowodował istotny wzrost obciążeń podatkowych, tym bardziej że w przypadku „typowej” osoby zatrudnionej na umowie o pracę, której przysługują „podstawowe” koszty uzyskania przychodów wynoszące 3.000 zł rocznie i niekorzystającej z żadnych dodatkowych ulg ani preferencji, przekroczenie progu dochodowego (120.000 zł) następuje dopiero przy osiągnięciu średniego miesięcznego wynagrodzenia brutto na poziomie ok. 11.878 zł miesięcznie.

W warunkach roku 2024 wynagrodzenie w kwocie 11.878 zł miesięcznie stanowi prawie 3-krotność minimalnego wynagrodzenia (…). W warunkach 2025 r. wynagrodzenie to stanowi 2,5 krotność minimalnego wynagrodzenia za pracę (…).

Ponadto minimalne wynagrodzenie nie jest wskaźnikiem, który określa koszty życia na podstawowym, lecz godnym poziomie. (…)

Wskaźnikiem wyznaczającym poziom dochodów, poniżej którego konsumpcja zagraża życiu i sprawności psychofizycznej, jest minimum egzystencji, które szacuje Instytut Pracy i Spraw Socjalnych.

(…) W świetle powyższego brak jest uzasadnienia do podwyższenia obecnego progu dochodów. Jak wynika bowiem z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, podczas kształtowania prawa podatkowego podstawowy jest wymóg dostosowania wymiaru podatku do zdolności podatkowej podatnika. Chodzi o to, by kształtując system podatkowy wyznaczyć zobowiązania podatkowe według indywidualnej zdolności do płacenia podatku, tj. z uwzględnieniem sytuacji osobistej i ekonomiczno-finansowej podatnika, co oznacza, że osoby o wyższych dochodach powinny płacić większy podatek.

Obecne zasady, dotyczące ustalania wysokości podatku, respektują orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. Uwzględniają również stan finansów publicznych. (…)

Działaniem nierozważnym byłoby zatem podejmowanie inicjatyw ustawodawczych, które nie sprzyjają realizacji tego celu. Za takie działanie w chwili obecnej należy uznać podwyższenie progu dochodów z obecnych 120.000 zł, czyli obniżenie obciążenia z tytułu podatku PIT dla osób o dochodach wyższych, niż przeciętne.”

16. Propozycja podwyższenia limitu płatności gotówkowych i limitu w MPP

W dniu 16 kwietnia 2026 r. do Sejmu wpłynął poselski projekt ustawy o zmianie ustawy – Prawo przedsiębiorców oraz ustawy o podatku od towarów i usług (nr RPW/13263/2026).

W ustawie – Prawo przedsiębiorców projekt zawiera propozycję podwyższenia jednorazowej wartości transakcji wykonywanej w związku z działalnością gospodarczą przedsiębiorcy, po przekroczeniu której konieczne staje się rozliczenie za pośrednictwem rachunku płatniczego, wskutek czego limit płatności gotówkowych ma wzrosnąć z obecnych 15.000 zł do kwoty 25.000 zł. Limit jednorazowej wartości transakcji płatności gotówkowych określa art. 19 ustawy – Prawo przedsiębiorców.

Projekt zakłada również zmianę w ustawie o VAT, za sprawą której miałby zostać podwyższony limit stosowany w mechanizmie podzielonej płatności (MPP), tj. którego przekroczenie rodzi obowiązek zapłaty w MPP. Aktualnie limit ten wynosi 15.000 zł i określa go art. 108a ust. 1a ustawy o VAT. Natomiast projekt przewiduje bezpośrednie odesłanie, w przepisach o VAT dotyczących MPP, do ustawy – Prawo przedsiębiorców. Oznacza to, że także limit w MPP miałby wzrosnąć z 15.000 zł do 25.000 zł.

Powyższe zmiany miałyby wejść w życie od 1 stycznia 2027 r. Zaznaczamy, że projekt zakładający ww. zmiany dopiero trafił do Sejmu. Nie wiadomo więc, czy takie zmiany ostatecznie wejdą w życie.

17. Planowane i opublikowane zmiany w systemie SENT

Projekt rozporządzenia w sprawie uproszczeń dla mikroprzedsiębiorców w zakresie SENT

W dniu 27 kwietnia 2026 r. na stronie Rządowego Centrum Legislacji (rcl.gov.pl) udostępniono projekt rozporządzenia Ministra Finansów i Gospodarki zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyłączenia niektórych obowiązków w zakresie zgłoszeń przewozu towarów (nr z wykazu prac legislacyjnych 42/2026).

Jak wskazano w informacji zamieszczonej na stronie internetowej KIS (gov.pl):

„(…) Projekt zakłada wyłączenie z obowiązku zgłaszania do systemu monitorowania SENT oraz warunki tego wyłączenia przewozu odzieży i obuwia przez mikroprzedsiębiorców wpisanych do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Zmiana jest odpowiedzią na postulaty wprowadzenia ułatwień dla podmiotów, dla których handel odzieżą i obuwiem ma charakter działalności osobistej, bez zaplecza administracyjnego, handlowego czy logistycznego, a przedsiębiorca jednoosobowo pełni jednocześnie funkcję kierowcy, magazyniera, logistyka i sprzedawcy. (…)”

Zmiana rozporządzenia w sprawie SENT – oleje roślinne objęte monitorowaniem

W Dzienniku Ustaw z 30 kwietnia 2026 r., pod poz. 589, opublikowano rozporządzenie Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 22 kwietnia 2026 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi.

Rozporządzenie to wprowadza zmianę w § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 kwietnia 2022 r. w tej samej sprawie (Dz. U. z 2024 r. poz. 1157 ze zm.), skutkującą objęciem systemem SENT nowej grupy towarów z pozycji CN 1518 będących olejami roślinnymi – jeżeli masa brutto przesyłki towarów przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów.

Przypomnijmy, że pozycja CN 1518 obejmuje niejadalne tłuszcze i oleje oraz ich przetwory niesklasyfikowane gdzie indziej, które ze względu na możliwości poddania procesom przetwarzania mogą być ponownie wykorzystywane m.in. do zastosowań technicznych i przemysłowych.

Zgodnie z przepisem przejściowym, do przewozów towarów z omawianej pozycji (CN 1518), rozpoczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Jak wskazano w uzasadnieniu do wprowadzonych zmian, włączenie pozycji CN 1518 stanowić będzie uzupełnienie grupy towarów olejowych dotychczas objętych systemem SENT, co pozwoli na nadzór nad rzeczywistym przewozem oraz monitorowanie całego łańcucha dostaw tych towarów. Ponadto przyczyni się do wyeliminowania nieprawidłowych praktyk, co do autentyczności przewożonego towaru oraz wiarygodności dokumentów i uszczelnienia systemu podatkowego.

Rozporządzenie wejdzie w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, czyli od 31 października 2026 r.

SENT obejmie również przewozy masy betonowej

W trakcie prac legislacyjnych pozostaje uchwalona przez Sejm w dniu 17 kwietnia 2026 r. ustawa o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 2272). Jej celem jest objęcie systemem monitorowania SENT przewozu szeroko rozumianego betonu, tj. betonu towarowego i innych mieszanek na bazie spoiw mineralnych, w postaci masy gotowej do wylania masy (tzw. betonu), bez względu na ilość w przesyłce, do wszystkich podmiotów odbierających, w tym również osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Obecnie już po naniesieniu poprawek Senatu ustawa trafiła do komisji sejmowych.

Nowe rozwiązania mają wejść w życie zasadniczo po upływie 3 miesięcy od dnia ich ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.

18. Sprzedaż poleasingowych samochodów otrzymanych w darowiźnie – planowane zmiany

Począwszy od 2022 r. przychody z odpłatnego zbycia składników będących rzeczami ruchomymi, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą na podstawie umowy leasingu operacyjnego, stanowią przychody z działalności gospodarczej nawet wówczas, jeśli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym zostały wycofane z tej działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.

Oznacza to, że np. sprzedaż samochodu osobowego wykupionego z leasingu operacyjnego, który był wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej i który po jego wykupie z leasingu został przekazany na potrzeby prywatne podatnika, na gruncie PIT skutkuje powstaniem przychodu z działalności gospodarczej, jeśli do sprzedaży takiej doszło przed upływem 6 lat liczonych jak wyżej.

W praktyce, w celu uniknięcia obowiązku opodatkowania ww. przychodu (dochodu), podatnicy przekazują takie samochody w darowiźnie członkom najbliższej rodziny, aby ci ostatni dokonali następnie ich sprzedaży. W takiej sytuacji sprzedaż samochodu po upływie 6 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym członek rodziny go otrzymał, nie zrodzi przychodu w PIT.

Z uwagi na to, iż nabycie w drodze darowizny przez członka najbliższej rodziny jest zazwyczaj zwolnione z opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn, zatem w efekcie ww. czynności żadna ze stron nie płaci ani podatku PIT, ani podatku od spadków i darowizn.

Jak już informowaliśmy na łamach naszego czasopisma, powrócono do prac legislacyjnych mających na celu m.in. uszczelnienie przepisów ustawy o PIT w ten sposób, aby nie dochodziło do unikania obowiązku w PIT w drodze przedstawionych działań (projekt z dnia 16 marca 2026 r., numer z wykazu prac legislacyjnych UD116).

Jak czytamy w uzasadnieniu do projektu ustawy zmieniającej:

„(…) Projektowana zmiana uszczelniająca w tym przypadku polega na wprowadzeniu przepisu (art. 10 ust. 3a ustawy o PIT) wydłużającego z 6 miesięcy do 3 lat okres, w którym sprzedaż takiej rzeczy przez obdarowanego członka najbliższej rodziny (należącego do tzw. grupy zerowej) przedsiębiorcy spowoduje obowiązek rozliczenia podatku PIT z tytułu odpłatnego zbycia rzeczy. Przewiduje się jednak (…), że ten wydłużony okres nie będzie dotyczył rzeczy, których wartość, ustalona na moment dokonania darowizny, nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 PSiD (tj. obecnie kwoty 36.120 zł).

W celu uniknięcia obchodzenia projektowanych przepisów poprzez przekazanie rzeczy ruchomej w drodze kolejnej darowizny innemu członkowi rodziny z grupy „0” (wobec pierwotnego obdarowanego) projekt wprowadza dodatkowo normę (…), która zakłada, że 3-letni, wydłużony okres będzie miał zastosowanie również w przypadku odpłatnego zbycia rzeczy przez kolejną osobę fizyczną, która nabyła tę rzecz w warunkach określonych w dodawanym ust. 3a, tj. gdy to kolejne nieodpłatne nabycie również korzystało ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn (… gdy ta rzecz ruchoma była pierwotnie – przed wykorzystaniem łańcuszka darowizn – wykorzystywana w działalności gospodarczej „pierwotnego” darczyńcy oraz jej wartość, ustalona na dzień „pierwotnej” darowizny przekraczała kwotę, o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 PSiD). Co istotne, w takim przypadku warunki przepisu ust. 3a mają być spełnione „odpowiednio”, a nie „wprost”. Tym samym, jeżeli zatem w 3-letnim okresie (liczonym od nieodpłatnego zbycia rzeczy przez przedsiębiorcę) osoba, która otrzymała od przedsiębiorcy nieodpłatnie rzecz ruchomą, której wartość przekracza wskazany próg, przekaże tę rzecz nieodpłatnie członkowi najbliższej rodziny i to ta osoba dokona odpłatnego zbycia tej rzeczy, obowiązek podatkowy w podatku PIT powstanie u tej ostatniej osoby. Zasada ta będzie dotyczyć każdego kolejnego obdarowanego. (…)”

Zgodnie z projektem, zmiana w tym zakresie ma mieć zastosowanie do przychodów (dochodów) uzyskanych z odpłatnego zbycia rzeczy nabytych nieodpłatnie po 31 grudnia 2026 r. od osoby fizycznej, która przed tym przekazaniem wykorzystywała tę rzecz na potrzeby związane z działalnością gospodarczą.

19. Planowane zmiany w CIT/PIT w zakresie sposobu ustalania emisyjności samochodu osobowego

Opłaty leasingowe/odpisy amortyzacyjne dotyczące samochodów osobowych – w kosztach podatkowych

W przypadku gdy na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystywany jest samochód osobowy, to podatnicy ujmując w kosztach podatkowych opłaty leasingowe, opłaty za najem/dzierżawę lub odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej (w przypadku samochodów będących środkami trwałymi), stosują określone limity. Jak informowaliśmy wielokrotnie na łamach naszego czasopisma, limity te – w przypadku samochodów osobowych „spalinowych” – uległy modyfikacji od 1 stycznia 2026 r. i są obecnie uzależnione od poziomu emisji CO₂ silnika spalinowego. Limity te przedstawiamy w poniższej tabeli.

Poziom emisji CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego	Limity obowiązujące od 1 stycznia 2026 r.
mniej niż 50 g na kilometr	150.000 zł
od 50 g na kilometr	100.000 zł

Wspomnijmy, że w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym lub będącego pojazdem napędzanym wodorem, ww. kwota wynosi 225.000 zł.

Sposób ustalania emisyjności silnika spalinowego samochodu osobowego

Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami, poziom emisyjności silnika spalinowego samochodu osobowego określa się – na potrzeby ww. limitów – wyłącznie na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, tj. CEPiK. Tak wynika z art. 16 ust. 1 pkt 4 i pkt 49a ustawy o PDOP oraz art. 23 ust. 1 pkt 4 i pkt 47a ustawy o PDOF, oraz z wydanych pierwszych interpretacji indywidualnych Dyrektora KIS dotyczących tej kwestii.

Jednakże do Ministerstwa Finansów dotarły informacje, iż dane w CEPiK w tym zakresie mogą nie odpowiadać rzeczywistości. Wprawdzie istnieje możliwość zmiany błędnych (nieprawidłowych) wpisów w CEPiK, jednakże jest to proces sformalizowany. Ponadto, jak wskazano w ww. uzasadnieniu, w takim przypadku może powstać wątpliwość, jaką wartość tej emisji finalnie przyjąć dla celów podatkowych i czy należy przyjąć jedną wartość w odniesieniu do całego okresu amortyzacji samochodu osobowego, czy też stosować różne wartości do okresów przed i po korekcie w CEPiK. W związku z powyższym planuje się modyfikację ww. regulacji – patrz: projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (projekt z 16 marca 2026 r., nr z wykazu prac legislacyjnych: UD116). Z projektu tego wynika, że:

• poziom emisji CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego będzie się ustalało na podstawie danych zawartych w ww. centralnej ewidencji pojazdów, chyba że podatnik na podstawie innych dowodów wykaże, że ten poziom jest inny niż ustalony na podstawie tej ewidencji,
• w przypadku braku danych w ww. ewidencji albo braku możliwości wykazania na podstawie innych dowodów poziomu emisji CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego, będzie się przyjmowało, że emisja CO₂ jest równa 50 g na kilometr.

Jak czytamy w ww. uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej:

„(…) projekt odstępuje od CEPiK jako wyłącznego źródła informacji o emisyjności CO₂ pojazdu, dopuszczając możliwość wykazania przez podatnika prawidłowego poziomu takiej emisji. Należy podkreślić, iż nie chodzi o to, aby CEPiK przestał w tym zakresie pełnić swoją rolę. W braku przeciwnego dowodu dostarczonego przez podatnika będzie on nadal podstawowym źródłem informacji dla organów podatkowych. Ciężar dowodu będzie spoczywał na podatniku, który udowodni, że dane zawarte w CEPiK są błędne i nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu. Dowodem w tym zakresie mogą być na przykład dokumenty homologacyjne pojazdu.

W przypadku braku danych w CEPiK albo braku możliwości wykazania na podstawie innych dowodów poziomu emisji CO₂ silnika spalinowego pojazdu, przyjmuje się, że emisja ta jest równa 50 g na kilometr. (…)”

Te zmienione regulacje miałyby zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2026 r.

20. Darowizny dla powodzian – zwolnienie z podatku będzie wydłużone

Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Projekt wydłuża zwolnienie od podatku dla darowizn przeznaczonych na usuwanie skutków powodzi, jaka miała miejsce we wrześniu 2024 r. na terenie gmin objętych szczególnymi rozwiązaniami. W komunikacie zamieszczonym na stronie internetowej gov.pl Ministerstwo Finansów poinformowało, że:

„(…) Zwolnienie od podatku od spadków i darowizn będzie obowiązywać do końca 2026 r. dla darowizn przeznaczonych na usuwanie skutków powodzi z września 2024 r. Rozwiązanie obejmuje zarówno darowizny już otrzymane, jak i te przekazane w 2026 r.

Osoby, które nie zdążyły wykorzystać darowizn do końca 2025 r., nie muszą składać indywidualnych wniosków o ulgę podatkową. Zostanie wydłużony termin na złożenie zeznania podatkowego w przypadku niewykorzystania lub niepełnego wykorzystania darowizny.

W sytuacji gdy trwa postępowanie podatkowe wobec obdarowanego, który chce przeznaczyć środki na usuwanie skutków powodzi, urząd skarbowy może zawiesić postępowanie do końca 2026 r. Po wykorzystaniu środków postępowanie może być umorzone lub zakończone wymiarem podatku w zakresie, w jakim darowizna nie zostanie wykorzystana na wskazane w ustawie cele. Zwolnienie obejmuje zarówno osoby poszkodowane, jak i tych, którzy chcą wesprzeć odbudowę gmin powodziowych. Rozwiązania mają zastosowanie tylko do osób fizycznych, a nie firm lub instytucji. (…)”

Nowe przepisy mają wejść w życie w dniu następującym po dniu ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.

21. Kontakt państwa z przedsiębiorcami w sprawie PPK ma być uproszczony

W dniu 28 kwietnia 2026 r. Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o zmianie ustawy o pracowniczych planach kapitałowych oraz ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

Projekt upraszcza kontakt państwa z przedsiębiorcami w sprawie Pracowniczych Planów Kapitałowych (PPK). Zgodnie z projektem, zamiast papierowych listów, wezwania do zawarcia umowy o zarządzanie PPK będą trafiać na konta firm w ZUS. Wezwania będą podpisywane elektronicznie (np. podpisem zaufanym), co ma zapewnić ich autentyczność.

Proponowane rozwiązania mają wejść w życie po 14 dniach od ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.

22. Nowe usługi w e-US

Na stronie internetowej Ministerstwa Finansów (gov.pl) zamieszczono komunikat, z którego wynika, że w e-Urzędzie Skarbowym (dalej: e-US) zostały udostępnione nowe formularze, tj. wniosek o interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego ORD-IN, wniosek o certyfikat rezydencji podatkowej WN-CFR oraz oświadczenie o wyborze lub zmianie formy opodatkowania INF-FO. W e-US pojawiła się też nowa funkcjonalność „Forma opodatkowania”, która umożliwia przedsiębiorcom szybki dostęp do informacji o formie opodatkowania odnotowanej w bazie KAS dla prowadzonej działalności gospodarczej.

W komunikacie MF wyjaśniło, że nowe dokumenty są dostępne w formie prostych kreatorów, które prowadzą użytkownika krok po kroku. Obowiązkowe pola są czytelnie oznaczone, co ułatwia wypełnienie wniosku i ogranicza ryzyko błędów. Aby wysłać formularze online, konieczne jest jednak wcześniejsze wyrażenie zgody na e-Korespondencję w e-US. W komunikacie czytamy ponadto:

„(…) Wniosek o interpretację indywidualną (ORD-IN)

Dostępny z poziomu konta osoby fizycznej oraz organizacji.

Wniosek kierowany jest do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej i pozwala uzyskać oficjalne wyjaśnienie, jak stosować przepisy podatkowe w konkretnej sytuacji podatnika.

Wniosek o certyfikat rezydencji podatkowej (WN-CFR)

Dostępny zarówno dla osób fizycznych, jak i organizacji.

Z usługi mogą korzystać:

• osoby fizyczne mieszkające w Polsce dla celów podatkowych,
• przedsiębiorcy i inne podmioty gospodarcze mające siedzibę lub zarząd w Polsce,
• pełnomocnicy działający na podstawie pełnomocnictwa ogólnego (np. doradcy podatkowi, adwokaci).

Wniosek umożliwia uzyskanie potwierdzenia rezydencji podatkowej na potrzeby rozliczeń międzynarodowych, czy stosowania umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Oświadczenie o wyborze lub zmianie formy opodatkowania (INF-FO)

Dostępne wyłącznie z konta osoby fizycznej – składane za siebie lub jako pełnomocnik ogólny.

Formularz przeznaczony jest dla przedsiębiorców prowadzących działalność jako osoby fizyczne, również w formie spółki. Ułatwia wybór lub zmianę formy opodatkowania.

Nowa funkcjonalność: „Forma opodatkowania”

W e-US udostępniliśmy również nową usługę, która pozwala przedsiębiorcom szybko sprawdzić formę opodatkowania zarejestrowaną w bazie KAS dla ich działalności gospodarczej – dla lat 2025 i 2026.

Funkcjonalność znajduje się w sekcji „Twoje dane” i umożliwia m.in. bezpośrednie przejście do formularza zmiany formy opodatkowania.”

MF przypomniało ponadto, że e-US to wygodny serwis dostępny na stronie gov.pl oraz w wersji mobilnej. Serwis umożliwia klientom Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) szybkie, proste i kompleksowe załatwianie spraw podatkowych online – 24/7. Logowanie odbywa się za pomocą login.gov.pl (Profil Zaufany, e-dowód, bankowość elektroniczna), danymi podatkowymi lub aplikacją mObywatel.